Description
“ถ้าวันนั้น… ฉันสังเกตเร็วกว่านี้”
“ถ้าฉันไม่เลือกโรงพยาบาลนั้น”
“ถ้าคืนนั้นฉันไม่เผลอหลับไป”
.
คุณได้ยินเสียงกรงเล็บกระทบพื้นในหัว
ทั้งที่บ้านเงียบมาหลายเดือนแล้ว
คุณยังไม่กล้าเก็บชามข้าวของเขา
ยังไม่กล้าซักผ้าห่มที่ยังมีกลิ่นเขาอยู่
และทุกครั้งที่เห็นสุนัขจรบนถนน
คุณต้องหันหน้าหนีเพราะกลั้นน้ำตาไม่อยู่
.
บางทีคุณก็กลัวว่า…
ถ้าวันไหนหยุดเจ็บปวด
มันจะกลายเป็นว่าคุณลืมเขาไปแล้ว
.
ความรู้สึกผิดที่หนักขนาดนี้
ไม่ได้บอกว่าคุณเป็นเจ้าของที่แย่
มันบอกว่าคุณรักเขามากแค่ไหน
ยิ่งรักมาก ภาษีที่ต้องจ่ายตอนจากลาก็ยิ่งสูง
.
“ส่งน้องกลับดาว” เขียนโดยพระที่ทำงานกับผู้ป่วยระยะสุดท้ายมาหลายปี
ไม่ใช่หนังสือที่บอกให้คุณหยุดร้องไห้
แต่เป็นหนังสือที่จะช่วยให้คุณรู้ว่า
ทำไมคุณถึงเจ็บปวดขนาดนี้
และเจ็บปวดแบบนี้มันสมเหตุสมผลมากแค่ไหน
แล้วค่อยๆ พาคุณออกจากกรงขังของคำว่า
“ถ้าเพียงแต่…”
