Description
เก่งเหลือเกิน…เวลาเห็นคุณค่าของคนอื่น ยกย่องเขา ชื่นชมเขา สนับสนุนเขา
แต่พอมองย้อนกลับมาที่ตัวเอง กลับเห็นแต่ข้อบกพร่องและความผิดพลาด
.
คุณให้อภัยคนอื่นได้เสมอ แต่ไม่เคยให้อภัยหัวใจตัวเอง
.
คุณอดทนกับความอ่อนแอของทุกคน แต่กลับลงโทษตัวเองทุกครั้งที่ล้ม
.
เหนื่อยที่สุด…ไม่ใช่เพราะโลกโหดร้าย แต่เพราะคุณไม่เคยปล่อยให้หัวใจได้หยุดพัก
.
ความเจ็บปวดที่สุดในชีวิต คือการที่เราไม่เคยเห็นคุณค่าของตัวเอง
… ลองเปิดใจรับฟังเสียงเล็ก ๆ ในใจตัวเองบ้าง เพราะมันอาจดังพอที่จะเปลี่ยนทั้งชีวิตของคุณ
.
เรื่องจริงของพยาบาลจิตเวช ผู้มอบความเข้าใจให้ผู้ป่วยที่สังคมทอดทิ้ง
เธอโอบกอดทุกคนในวันที่ใคร ๆ ไม่เห็นค่า
แต่เบื้องหลังผู้ให้ที่เข้มแข็งที่สุด กลับมีหัวใจที่เปราะบางและแตกร้าวมากที่สุด
.
เมื่อทุกปัญหาถาโถมเข้ามา วันหนึ่งเธอจึงหนีไปไกลสุดขอบโลก
แต่ก็ได้ค้นพบว่า “เราหนีได้แค่ตัวเท่านั้น หัวใจที่ไม่เคยได้รับการเยียวยา จะยังคงเจ็บปวดจากบาดแผลเดิมซ้ำ ๆ ไม่มีวันหาย”
คุณจะได้เห็นทุกบาดแผล ทุกความเจ็บปวด และทุกครั้งที่ลุกขึ้นมาใหม่
พร้อมถักทอด้วยแนวคิดทางจิตวิทยาที่ลึกซึ้งและจับต้องได้
อ่านแล้วไม่เพียงปลอบประโลมหัวใจ แต่ยังกลายเป็นเข็มทิศที่จะนำพาคุณกลับไปสู่ “บ้านของหัวใจ” อีกครั้ง
.
เขียนโดย ไพจิต ภูแช่มโชติ
• พยาบาลจิตเวชที่ทำงานด้วยหัวใจมากว่า 20 ปี
• หญิงแกร่งผู้ผ่านทั้งบาดแผล ครอบครัวที่แตกร้าว ความเหนื่อยล้าของการเป็นผู้ให้ และการเดินทางกลับมาเยียวยาตัวเอง
• เธอไม่ได้เล่าในฐานะผู้เชี่ยวชาญ แต่เล่าในฐานะ “มนุษย์ธรรมดาที่เคยเจ็บเหมือนคุณ”
